Canyoning is klimmen, klauteren, abseilen, lopen, zwemmen, glijden en springen... door, in en langs - soms wild stromende - beken en watervallen.

Allereerst moet je stroomopwaarts zien te komen. Soms kan dat al vrij snel vanaf de weg. Meestal is dat dan ook een begaanbaar paadje. Als het startpunt ver van de weg ligt, dan is dat natuurlijk diep in de bergen, met nauwelijks begaanbare paadjes, waarbij je moet klimmen en klauteren langs ravijnen, je vasthoudend aan boomwortels en sjouwend met je wetsuit en helm. Soms ben je wel meer dan een uur onderweg om op de plek te komen waar je gaat beginnen.

Maar dan krijg je de instructies over wat je wel en vooral niet moet doen. Spring- en glij-instructies krijg je bij elk nieuw punt waar weer wat te beleven valt. En zo start je dus vol goede moed. Want die moed is wel hard nodig als je bij je eerste sprong gelijk een meter of 9 naar beneden moet springen. Uiteraard is er voor degenen die deze hoogte toch wat te gortig vinden een alternatief. Meerdere zelfs. Lagere springpunten, of via een touw....

Sommige watervallen lenen zich er voor om vanaf te glijden. Je hebt daarvoor ook een speciaal glijschortje aan, net zoals je voor de stukken die je met het touw naar beneden moet een speciale gordel aan hebt.

Na deze belevenissen ben je dus stroomafwaarts. Dan mag je hopen dat de auto vlakbij staat, want 5 kwartier lopen, klimmen en klauteren met nat pak en helm is geen pretje.... Zelf heb ik dat 4x meegemaakt met de tocht door de Vacca in het Bavellamassief.
De laatste sprong is een hoge van 12 meter in 1 vierkante meter water springen.
Pas bij de derde tocht (2008) durfde ik dat, de andere keren ging ik abseilend
Bij mijn 4e tocht in 2009 was er beduidende minder water en hebben ze
de terugtocht tot 50 minuten weten te reduceren. Opvallend is dat elke keer
weer nieuwe sprongen worden toegevoegd.

In 2007 deed ik de Polischellu, dat was veel aangenamer eindigen... vlakbij de auto. Deze tocht was vooral erg leuk bij de laatste sprong/glijpartij, waarbij we bovenaan water verzamelden, het water werd tegen gehouden door mensen op elkaar te stapelen (of een zeildoek) en vervolgens met de verzamelde watermassa en een forse zet van de instructeur achterwaarts - onderste boven dus - naar beneden werden gestuwd, waarbij je vervolgens in een klein (1x1m) bekkentje kwam waaruit je weer naar boven werd gelanceerd en je met veel water en luid gegil, maar ook onder luid applaus en zoemende camera's in het glasheldere water terecht kwam. Sjonge wat een adrenaline... geweldig! In 2009 was de zoemende camera van ons en maakte ik onderstaand filmpje van deze laatste waterval.

Deze beide tochten heb ik gedaan via het klimpark bij Solenzara. Voor links naar organisaties die deze tochten organiseren kijk hier.

(update: augustus 2009)